Ik liep naar beneden om mijn gebruikelijke avondhonger te gaan stillen door een lekkere boterham te smeren, viel mijn oog op een rechthoekig voorwerp op het kastje onder de trap. Een kaart. Een ansichtkaart! In het midden een foto van de Brandenburger Tor. Die moest voor mij zijn. En ja hoor, achterop -rechtsonder, netjes op de daarvoor bestemde lijntjes- mijn naam en adresgegevens (“Holland/Netherlands“). En links, (zoals dat hoort) redelijk opgepropt een groet vanuit de Duitse hoofdstad, van een goede vriend die daar een aantal dagen verbleef.

Het blijft bij mij een warm gevoel opbrengen. Het geeft een gevoel dat iemand aan je denkt, moeite voor je doet, je toch even wil spreken. Ikzelf ben inmiddels allang overgestapt op SMS en Facebook, maar ik neem het me toch altijd voor om weer aan kaarten te beginnen. Gewoon omdat het zo veel bijzonderder is om een kaart te krijgen dan een simpel berichtje via SMS of internet. Meestal komt het er niet van doordat ik het gewoon vergeet. Soms, op vakantie, zie ik een leuke kaart die ik naar iemand wil sturen, maar dan besef ik dat ik geen kleingeld heb (note to pickpockets: too bad!) en je in zo’n kioskje eigenlijk nooit kan pinnen. Meestal stuur ik dan gelijk op dat moment een berichtje naar de mensen die ik even op de hoogte wil houden, maar ik vind het toch jammer.

Een nadeel van kaarten is – zoals de kaartschrijver die de reden is van dit stukje al schreef – dat de kaart meestal pas aan nadat je zelf bent teruggekeerd van je vakantie, maar ik vind dat juist wat hebben. Je vakantieoord lijkt er verder weg door. Je weet ook dat er mensen aan te pas komen om die brief van jouw vakantieplek naar de brievenbus van de ontvanger te brengen. Ik vind het heerlijk. Soms denk ik wel eens: laten we teruggaan naar de tijd waarin brieven sturen nog heel gewoon was.

Bedankt voor de kaart, Erik!

Aan één van de makers van de Football Manager-serie:
“do you have any insights into what the new football manager will be like?”

Antwoord:
“yes, it’s going to have flying pink cows in it. Lots of flying pink cows.”

Ik mis je. Nu al. Toch wel.